Ułatwienia dostępu

roman polański

  • Frantic - 1988

    frantic

    Frantic - 1988;
    - reżyseria: Roman Polański;
    - scenariusz: Robert Towne, Jeff Gross;
    - wybrana obsada: Harrison Ford, Betty Buckley, Emmanuelle Seigner, David Huddleston;
    - kategoria: film, thriller.


    Jeden z moich ulubionych filmów Polańskiego. Cenię za niesowity klimat i motyw muzyczny w tle. Mowa oczywiście o "Strange" Grace Jones. A o czym ten film?
    Do Paryża przyjeżdża z wraz małżonką nowojorski doktor. Już pierwszego dnia pobytu kobieta znika. Mężczyzna próbuje się dowiedzieć co się wydarzyło, ale wszędzie napotyka mur obojętności i niezrozumienia. Czuje się coraz bardziej wyobcowany i zagubiony. Z pomocą przychodzi mu tajemnicza Michelle - młoda bywalczyni klubów, która pośrednio może być zamieszana w zaginięcie. Wszystko to z powodu pomylonych walizek na lotnisku. Jaka to wielka tajemnica kryje się za porwaniem? Dlaczego nikt nie chce pomóc?

    Czytaj więcej

  • Pianista - 2002

    pianista

    Pianista,
    (Pianist) - 2002;
    - reżyseria: Roman Polański;
    - scenariusz: Ronald Harwood;
    - wybrana obsada: Adrien Brody, Thomas Kretschmann, Emilia Fox, Maureen Lipman, Jessica Kate Meyer, Julia Rayner, Michał Żebrowski;
    - kategoria: film, dramat, wojenny, biograficzny, Oscar (3), Cannes, Orły.

    Warszawa, Władysław Szpilman jest u szczytu kariery. Ten znakomity pianista prowadzi dobre, szczęśliwe życie, ale miasto się zmienia. Wybucha wojna i wszystkim jest coraz ciężej.. Żydzi są publicznie znieważani, a z czasem znakowani i zamykani w getcie. Kolejne miesiące to kolejne traumatyczne przeżycia. Tu nie ma już wątpliwości, że naziści prowadzą szeroko zakrojoną akcję likwidacji narodu żydowskiego. Tysiące giną na ulicach Warszawy, a setki tysięcy są wywożone do obozów zagłady. Szpilman nie opuszcza miasta, początkowo próbuje przetrwać grając muzykę - w czasie wojny na sztukę jest niskie zapotrzebowanie. Władysław wielokrotnie ociera się o śmierć, czasem pomagają mu życzliwi ludzie, ale częściej jest to zwyczajne szczęście. Jak w rosyjskiej ruletce.

    Czytaj więcej

  • Oficer i szpieg - 2019

    oficer i szpieg

    Oficer i szpieg,
    (J’accuse) - 2019;
    - reżyseria: Roman Polański;
    - scenariusz: Robert Harris, Roman Polański;
    - wybrana obsada: Jean Dujardin, Louis Garrel, Emmanuelle Seigner, Grégory Gadebois, Hervé Pierre, Wladimir Yordanoff;
    - kategoria: biograficzny, historyczny, polityczny, dramat, francuskie, Cezar.

    O sprawie Alfreda Dreyfusa słyszeli chyba wszyscy. Mimo to przypomnę kontekst. Francuski kapitan zostaje oskarżony o zdradę i zostaje zesłany na dożywotnie więzienie. Dowodów zdrady brak... ale Dreyfus miał żydowskie korzenie a to już wystarczyło by go skazać. I tak miał szczęście, że nie dostał najwyższej kary. W jego obronę zaangażowało się wiele znanych osobistości (m.in. pisarz Emil Zola), ale niewiele to pomogło. Nawet wobec oczywistych dowodów niewinności dowództwo francuskiej armii nie zamierzało wycofać oskarżeń.
    Obraz Polańskiego przedstawia tę sprawię z punktu widzenia pułkownika Georges'a Picquart'a, który początkowo był zaangażowany w oskarżenie Dreyfusa, ale po poznaniu dowodów jego niewinności zaangażował się w akcję jego obrony.

    Czytaj więcej

  • Prawdziwa historia - 2017

    prawdziwa historia

    Prawdziwa historia,
    (D'après une histoire vraie) - 2017;
    - reżyseria: Roman Polański;
    - scenariusz: Olivier Assayas, Roman Polański;
    - wybrana obsada: Emmanuelle Seigner, Eva Green, Vincent Perez, Dominique Pinon;
    - gatunek: thriller.

    Delphine jest paryską, poczytną pisarką, która cierpi na kryzys formy. Oczekiwania czytelników są bardzo wysokie, ale kobieta zatraciła chęć pisania. Wszystko się zmienia gdy na jednym spotkaniu aktorskim poznaje Elle, która szybko wkracza w świat Delphine. Kobiety szybko się zaprzyjaźniają, ale z czasem widzimy, że Elle ma skłonności despotyczne i całkowicie dominuje świat Delphine.
    Nie ogarniam. Polański do swojego filmu zatrudnił dwie piękne aktorki, dwie filmowe ikony i kompletnie nie potrafił wykorzystać z tego potencjału.

    Czytaj więcej

  • Do widzenia, do jutra... - 1960

    do widzenia do jutra

    Do widzenia, do jutra... - 1960;
    - reżyseria: Janusz Morgenstern;
    - scenariusz: Janusz Morgenstern, Zbigniew Cybulski, Bogumił Kobiela, Wilhelm Mach;
    - wybrana obsada: Zbigniew Cybulski, Bogumił Kobiela, Teresa Tuszyńska, Roman Polański, Jacek Fedorowicz, Barbara Baranowska;
    - muzyka: Krzysztof Komeda;
    - gatunek: obyczajowy.

    "Widzisz – są takie chwile kiedy człowiek chce być zupełnie sam. Stroni od ludzi, nie dlatego, że ich nie lubi, a przeciwnie, dlatego, że za bardzo jest do nich przywiązany. "

    Mija pięćdziesiąta rocznica śmierci Zbigniewa Cybulskiego. Postanowiłem wykorzystać ten moment by przypomnieć sobie jeden z jego filmów. Trafiło na pozycję, która w znacznym stopniu definiuje tego aktora. Cybulski był współautorem scenariusza, a w produkcję filmu była mocno zaangażowana grupa Bim Bom, w której Cybulski szlifował swój warsztat aktorski. Starał się w tym filmie pokazać swoje prawdziwe oblicze. Coś całkowicie różnego od roli Maćka z Popiołu i diamentu.. Maciek był rolą... a Jacek z Do widzenia, do jutra to prawdziwe Ja Cybulskiego. Chłopak wrażliwy, czytujący poezję, romantyk, który uwielbia się zachwycać sobą i swoimi uczuciami. Więcej uwagi poświęca mówieniu tego, że kocha, że przeżywa niż pięknej dziewczynie, która mu towarzyszy (Tuszyńska).

    Czytaj więcej

  • Wenus w futrze 2013

    wenus w futrzeWenus w futrze
    (La Vénus ? la fourrure, reżyseria Roman Polański, 2013)
    Mam wielką słabość do języka francuskiego.. zwłaszcza jeśli posługują się nim piękne kobiety. Takie małe zboczenie. Z moimi upodobaniami nie mogłem obojętnie przejść obok najnowszego dzieła Polańskiego, które zbiera bardzo przychylne noty od krytyków. Wenus w futrze to film minimalistyczny. Mamy tylko dwójkę aktorów a cała akcja rozgrywa się w jednym miejscu.. w jednym czasie. Nasi bohaterowie ćwiczą sceny sztuki, która ma być niedługo wystawiana. Sztuki, która jest pełna erotycznych odniesień i pragnień dominacji. Ćwiczony tekst przeplata się z ostrą, a czasem zmysłową dyskusją między aktorką, która chce dostać rolę w sztuce (niesamowita Emmanuelle Seigner) a reżyserem, który już zwątpił w swoje dzieło (Mathieu Amalric). Powietrze aż kipi od napięcia między naszymi bohaterami.
    Wenus w futrze to znakomite aktorstwo oraz cięte dialogi. Polański zdecydowanie nie powinien myśleć jeszcze o emeryturze. Jest w formie.
    Polecam i oceniam na dziewięć.

    Czytaj więcej

  • Komeda-Kolysanka

    Jakos za mną to chodzi dziś ;)

    Z filmu Dziecko Rosemary R. Polańskiego.

    słuchamy

     

    Czytaj więcej