"W porządku, panie DeMille, jestem gotowa na zbliżenie."
Bulwar Zachodzącego Słońca

włoskie

  • Wyspa Róży - 2020

    wyspa rozy

    Wyspa Róży,
    (L'incredibile storia dell'isola delle rose) - 2020;
    - reżyseria: Sydney Sibilia;
    - scenariusz: Sydney Sibilia, Francesca Manieri; 
    - wybrana obsada: Elio Germano, Fabrizio Bentivoglio, Tom Wlaschiha, Luca Zingaretti, Matilda De Angelis, François Cluzet;
    - kategoria: Netflix, na faktach, komedia, włoskie/europejskie.

    Włochy, lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku
    Giorgio, wynalazca (bez większych sukcesów) ma dość życia w kraju, w którym większość rzeczy jest zabroniona, a pozostałe wymagają stosownego papierka. Chce być wolny i niczym nie ograniczany przez państwo. Postanawia spełnić swoje marzenie budując wyspę, a raczej platformę, u wybrzeży Rimini. Kilkaset metrów poza zasięgiem włoskich wód terytorialnych. Plan niby prosty, w sumie genialny, ale, jak wszystko wykonaniu Giorgio, niezbyt przemyślanych w szczegółach. Razem z przyjaciółmi buduje wymarzoną wyspę, a po czasie chce zarejestrować nowopowstałe państwo w ONZ. Włoskie władze nie mogą dłużej biernie przyglądać się zaistniałeś sytuacji.
    Scenariusz Wyspy Róży luźno opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Sama wyspa faktycznie powstała, i została zniszczona przez armię włoską - cała reszta to filmowa fikcja.

  • Malena - 2000

    malena

    Malena -
    2000;
    - reżyseria: Giuseppe Tornatore;
    - scenariusz: Giuseppe Tornatore;
    - wybrana obsada: Monica Bellucci, Giuseppe Sulfaro, Luciano Federico;
    - kategoria: dramat, kultowy.

    Początek lat czterdziestych, do małego miasteczka wprowadza się piękna Malena, która sprawia, że wszystkim panom szybciej biją serca. Dziewczyna ma męża, ale to nie przeszkadza mężczyznom w fantazjowaniu na jej temat. Wśród zakochanych jest nastoletni Renato. Chłopak jest poważnie zakochany, ale też wie, że u pięknej kobiety nie ma najmniejszych szans. Może to się zmieni jak dorośnie?
    Na świecie trwa wojna, która coraz bardziej wpływa na mieszkańców miasteczka. Ginie mąż Maleny, coraz trudniej się żyje, a ludzie stają się coraz bardziej ostrzy w osądach. Kobieta nie ma łatwego życia, ale tak jak wszyscy próbuje przetrwać. Wiele się zmienia, ale Renato jest nadal zakochany.

  • Gliniarze to dranie - 2012

    gliniarze to dranie

    Gliniarze to dranie,

    (A.C.A.B.: All Cops Are Bastards) - 2012;
    - reżyseria: Stefano Sollima;
    - scenariusz: Daniele Cesarano, Barbara Petronio;
    - wybrana obsada: Pierfrancesco Favino, Filippo Nigro, Marco Giallini, Andrea Sartoretti, Domenico Diele;
    - kategoria: dramat, policyjny, kryminał.

    Widziałem wiele policyjnych filmów, przeważnie ich akcja skupiała się wokół policjantów pracujących w dziale narkotykowym, wewnętrznym, w jednostkach specjalnych, drogówce, ale nie spotkałem filmu, który opowiadałby o jednostce prewencji. Co za wielkie niedopatrzenie.
    W filmie historia jest opowiadana zarówno przez doświadczonych policjantów, a także przez nowicjusza. To zderzenie dwóch światów. Doświadczenie kontra ideały.. ale oczywiście nic nie jest czarno białe. Klarowne. Mnóstwo w tym stanów pośrednich. Ukazany klimat w jednostce nie różni się za bardzo od motywów przedstawionych w innych filmach, ale totalnie różni się sama praca. Prewencja, to chyba najmniej szanowana jednostka policji. Protestujący, kibice, chuligani traktują ich jako największe zło i aparat represji władzy. Z drugiej strony opinia publiczna traktuje ich jak niewyżytych idiotów, którzy tylko czekają na okazję by wyciągnąć pałki i mordować niewinnych ludzi. Tak też myślą rządzący i dlatego płace są niskie. A jak jest naprawdę? Jak uważacie?

  • Dziewczyna we mgle - 2017

    dziewczyna we mgle

    Dziewczyna we mgle,
    (La ragazza nella nebbia) - 2017;
    - reżyseria: Donato Carrisi;
    - scenariusz: Donato Carrisi;
    - wybrana obsada: Toni Servillo, Alessio Boni, Lorenzo Richelmy, Galatea Ranzi, Michela Cescon, Jean Reno;
    - gatunek: kryminał, thriller.

    Przypadkiem weekend okazał się całkiem kulturalny - nie piszę filmowy, bo nie samym kinem człowiek żyje. Wiem, że trudno Wam w to uwierzyć ;p
    Dziewczyna we mgle. Obejrzany zwiastun nie zachęcił jakoś mocno, ale książka na biurku koleżanek już bardziej. Oczywiście próbowałem ją wygrać, ale zostałem pokonany przez szybszych. Jak już się domyślacie film jest ekranizacją. Autorem książki jest Carrisi, który tak przypadkiem jest również reżyserem i scenarzystą. Po seansie książki czytać już nie muszę - trudno sobie wyobrazić, żeby ta ekranizacja jakoś mocno różniła się od literackiego pierwowzoru.

  • Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie - 2016

    dobrze sie klamie w milym towarzystwie

    Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie,
    (Perfetti sconosciuti) - 2016;
    - reżyseria: Paolo Genovese;
    - scenariusz: Paolo Genovese, Filippo Bologna, Paolo Costella, Paola Mammini, Rolando Ravello;
    - wybrana obsada: Marco Giallini, Kasia Smutniak, Alba Rohrwacher, Valerio Mastandrea, Edoardo Leo, Anna Foglietta, Giuseppe Battiston;
    - gatunek: dramat, komedia.

    Grupa przyjaciół umawia się na wspólną kolację. Luźna atmosfera, wino, pyszne jedzenie i nietypowa gra. Każdy wykłada swój telefon na stół. Zero tajemnic. Każda rozmowa ma być prowadzona na głośnomówiącym a korespondencja będzie głośno czytana. Znają się tyle lat, są przyjaciółmi więc nie mają przed sobą tajemnic.
    Szybko jednak się okazuje, że każdy ma coś z czym niekoniecznie chciałby się dzielić z otoczeniem. Są sprawy mocno poważne (zdrady), ale też elementy, z którymi nie chcesz się dzielić z całym światem z powodu strachu czy też z własnej wygody. Przecież nie wszyscy muszą wiedzieć, że chodzisz na terapie, że masz plany odnośnie zmiany pracy. Uważam, że każdy ma prawo do swojej prywatności i dzielimy się ze światem tym, czym chcemy. Gdyby każdy mówił wszystko co myśli, co czuje? To ile związków by przetrwało? Czy w ogóle dałoby się funkcjonować w społeczeństwie? Seans zmusza do refleksji nad definicją kłamstwa. Czy zatajenie czegoś o sobie jest kłamstwem? Czy ludzie nie mogą mieć prawa do słabości i prywatności? Może czasem lepiej o pewnych rzeczach nie mówić? Wszyscy popełniamy błędy, ale też powinniśmy mieć możliwość ich naprawienia, a czasem poniesienia konsekwencji swoich czynów.

  • Hazardowe szaleństwo - 1978

    hazardowe szalenstwo

    Hazardowe szaleństwo,
    Inny tytuł: Orzeł czy resztka,
    (Pari dispari) - 1978;
    - reżyseria: Sergio Corbucci;
    - scenariusz: Sabatino Ciuffini, Sergio Corbucci, Bruno Corbucci, Mario Amendola;
    - wybrana obsada: Terence Hill, Bud Spencer, Luciano Catenacci;
    - gatunek: komedia kryminalna.

    Gruby i chudy. Jako dziecko uwielbiałem oglądać filmy z Hill'em i Spencer'em. Mnóstwo akcji, bijatyk, a do tego jeszcze złośliwe uwagi pomiędzy głównymi bohaterami. O czymś zapomniałem? A tak - dźwięki uderzeń - jakby balony strzelały :D. Nie było istotne jaki film się ogląda - przecież wszystkie miały bardzo podobną fabułę.
    Niedawno zmarł Bud Spencer więc postanowiłem sobie przypomnieć jeden z filmów grubego i chudego. Przypadkiem trafiło na Hazardowe szaleństwo.
    Akcja filmu rozgrywa się wokół hazardu.

  • Moja matka - 2015

    plakat do filmu Moja matka (Mia madre) - 2015;
    - reżyseria: Nanni Moretti;
    - scenariusz: Nanni Moretti, Francesco Piccolo,Valia Santella;
    - wybrana obsada: John Turturro, Margherita Buy, Giulia Lazzarini;
    - dramat.

    Pozycja o przemijaniu, o nieuchronności śmierci bliskich osób.
    Margherita jest reżyserką, która pracuje nad kolejnym filmem, pracę przerywa niespodziewana choroba matki. Lekarze nie mają wątpliwości - lepiej nie będzie i najlepiej przygotować się na odejście.
    Film Moretti'ego mnie znudził do granic możliwości... nawet sceny z zabawnym Turturro nie były w stanie utrzymać mojego zaangażowania przed ekranem.. Lubię smutne filmy, pozycje które bazują na emocjach, ale w tym tytule nim mnie nie porwało. Jest zwyczajnie mdły i przegadany.. brakuje w nim, mimo poruszanego tematu, dramaturgii i akcji.

  • Koneser 2013

    koneserKoneser
    (La Migliore offerta, reżyseria Giuseppe Tornatore, 2013)


    Jest sobie pewien właściciel domu aukcyjnego(Geoffrey Rush), który jest miłośnikiem sztuki. W życiu osiągnął niemal wszystko. Prestiż, szacunek, majątek, ale cały czas czuje się samotny. Jest też dziewczyna (Sylvia Hoeks), która mieszka sama w wielkim domu, którego nigdy nie opuszcza. Domu, który jest schronieniem, a zarazem więzieniem.
    Jest też tajemnica majątek oraz tajemnica, która prosi o rozwiązanie.
    Tornatore kolejny raz potwierdził swój kunszt, sprawnie prowadzi nas przez emocje głównego bohatera. Sprawia, że pragniemy razem z nim poznać sekret spoczywający w domu i nieznajomą.
    Koneser nie zaskakuje tempem akcji, ale raczej bohaterami, klimatem, znakomitą muzyką Ennio Morricone oraz finałem.
    W filmie zagrali również Jim Sturgess oraz Donald Sutherland, którzy tworzą barwne tło dla głównych bohaterów. Całość zagrała na bardzo wysokim poziomie, zresztą w mistrzostwo Rush'a nikt nie wątpi.

Back to top