"- ma pan problem z kobietami
- nie mam problemu z kobietami, one mnie tylko przerażają"
Przepis na miłość

niemieckie

  • Pomiędzy słowami - 2017

    pomiedzy slowami

    Pomiędzy słowami - 2017;
    - reżyseria: Urszula Antoniak;
    - scenariusz: Urszula Antoniak;
    - wybrana obsada: Jakub Gierszał, Andrzej Chyra, Christian Löber, Justyna Wasilewska;
    - gatunek: dramat.

    Michael - dwudziestoośmioletni berliński prawnik. Młody chłopak u progu dobrej kariery. Niewielu wie, że Michael jest Polakiem, chłopak stara się ten fakt przed wszystkimi mocno ukryć. Z ojczyzną niewiele go łączy więc stara się jak najmocniej wpasować w niemieckie społeczeństwo. Można powiedzieć, że stara się być bardziej niemiecki niż rodowici Niemcy. Jego idealnie poukładany świat burzy wizyta polskiego ojca. Michael go nigdy wcześniej nie widział, są całkiem obcymi ludźmi, ale mimo to nawiązuje się pomiędzy nimi więź. Mamy ogromny kontrast. Młody, poukładany człowiek, który nie chce pamiętać o swoich korzeniach kontra trochę zapijaczony ojciec (Chyra), który żyje na kredyt i nie bardzo przejmuje się jutrem. Cieszy się życiem. Nie mamy tu ostrej konfrontacji stanowisk - bardziej wskazanie różnic w podejściu do życia. Nie jest to jednak motywem przewodnim filmu. Na pierwszym planie jest potrzeba własnej tożsamości (nie tylko na emigracji). Próba znalezienia własnego ja - kopiowanie zachowań znajomych, obcych nie da nam szczęścia. Po seansie pojawiło się też sporo myśli na temat samotności.

  • Frantz - 2016

    frantz

    Frantz - 2016;
    - reżyseria: François Ozon;
    - scenariusz: François Ozon;
    - wybrana obsada: Pierre Niney, Paula Beer, Ernst Stötzner, Marie Gruber;
    - gatunek: dramat.

    Młodziutka Niemka Anna w I Wojnie Światowej straciła ukochanego. Codziennie odwiedza jego pusty grób i nie potrafi ułożyć sobie życia na nowo. Może zbyt mało czasu minęło. Na grób zaczyna też przychodzić obcy mężczyzna, Francuz, który twierdzi, że poznał jej narzeczonego (Frantz'a) w Paryżu. Rodzina Frantza zaprzyjaźnia się z obcym - chcą bliżej poznać przyjaciela syna. W tle mamy małe miasteczko, w którym dominują nacjonalistyczne nastroje i nieskrywana nienawiść do Francuzów. Przecież tak wielu młodych Niemców zginęło z ich rąk.
    Ozon kolejny raz mnie zaskoczył. Narracja jest spokojna i niezbyt skomplikowana. Nawet głębokie emocje są tu złagodzone przez odpowiednie kadrowanie. Frantz jest w większości filmem czarno-białym, pojawia się jednak kilka scen w kolorze. Reżyser próbuje nim podkreślić emocje bohaterów. Radość pojawiająca się w tych smutnych czasach. Co ciekawe, większość tych kolorowych scen jest oparta na kłamstwie.

  • On wrócił - 2015

    on wrocil
    On wrócił,
    (Look Who’s Back, Er ist wieder da) - 2015;
    - reżyseria: David Wnendt;
    - scenariusz: David Wnendt, Mizzi Meyer;
    - wybrana obsada: Fabian Busch, Oliver Masucci, Christoph Maria Herbst, Katja Riemann;
    - gatunek: komedia, satyra.

    Za notkę o tym filmie zabierałem się kilka tygodni, a później zapomniałem o tej pozycji. Najwyższa pora by to nadrobić.
    Współczesne Niemcy. Gdzieś na trawniku budzi się Hitler, nie pamięta co się stało, jest przekonany, że druga wojna światowa trwa w najlepsze. Pierwsze spotkania z przypadkowymi ludźmi uświadamiają mu, że jego kraj mocno się zmienił i jest to zmiana, która niezbyt mu się podoba. Rozpoczyna podróż po państwie, rozmawia z ludźmi, obserwuje i przygotowuje plan powrotu do władzy.

  • 33 sceny z życia - 2008

    33 sceny z zycia
    33 sceny z życia - 2008;
    - reżyseria: Małgorzata Szumowska;
    - scenariusz: Małgorzata Szumowska;
    - wybrana obsada: Julia Jentsch, Dominika Ostałowska (dubbing), Maciej Stuhr, Peter Gantzler, Robert Więckiewicz (dubbing), Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Andrzej Hudziak, Roman Gancarczyk;
    - gatunek: dramat, psychologiczny.

    Produkcja polsko-niemiecka. W zasadzie jest to film autobiograficzny Małgorzaty Szumowskiej. Reżyserka w krótkim czasie straciła oboje rodziców. Nagle śmierć stała się dla niej czymś namacalnym i nieodwracalnym. Swoje ówczesne emocje i doświadczenia zrzuca na barki filmowej Julii. Młoda kobieta przekonuje się, że utrata bliskich jest czymś, z czym zawsze należy się liczyć.. i że nigdy nie przychodzi w "odpowiednim momencie". Śmierć nie jest dopełnieniem idealnego życia.. często przychodzi nagle i całkowicie zaskakuje.. utrata bliskich osób wywołuje pustkę, ale jest też pewnego rodzaju katalizatorem do innych zmian. Okazją do wrzucenia swojego życia na nowe tory. Czasem są to ścieżki ślepe, czasem wręcz przeciwnie, ale wobec nieuniknionego wszystko wydaje się łatwiejsze.

  • Tata do pary - 2011

    plakat do filmu
    Tata do pary
    (Kokowääh) - 2011;
    - reżyseria: Til Schweiger;
    - scenariusz: Bela Jarzyk, Til Schweiger;
    - wybrana obsada: Til Schweiger, Emma Schweiger, Jasmin Gerat, Samuel Finzi;
    - komedia, familijny.

    Pozostaję w familijnym klimacie. Tym razem tytuł, który został polecony przez kogoś w grupie filmowej.
    Henry - kawaler, hulaka, trochę hedonista, duży chłopiec.
    Magdalena - dziewczynka, rezolutna, uparta, ma osiem lat.
    Nic ich nie łączy, aż do momentu, w którym Henry dowiaduje się, że jest ojcem dziewczynki i musi się nią zaopiekować.. Ileż razy już widzieliśmy ten scenariusz na ekranie? Wątek był tak wiele razy maglowany przez kinematografię, że to trudno zliczyć. Przewidywalność fabuły niektórych może razić, ale nie zapominajmy, że mamy do czynienia z produkcją, która nie ma żadnych większych aspiracji. Jest zgrabnie nakręcona, przyzwoicie zagrana, momentami całkiem śmieszna. Intensywny soundtrack z listą przebojów przypomina polskie produkcje. Widać to nie tylko przypadłość naszych familijnych filmów.
    Tata do pary się idealnie nada na niedzielne popołudnia.. no chyba, że wolicie oglądać powtórki różnych talent show.... te ochy i achy i łzy na ekranie...

Back to top