"Prawda to za mało, ludzie zasługują na więcej..."
Mroczny Rycerz

Nowości na stronie

Na rauszu - 2020
Eric Powell - The Goon. Kolekcja tom 5
Lekcja marzeń - 2011
Dlaczego kobiety zabijają - sezon 2
Gnat #1: Dolina, czyli równonoc wiosenna
Bodyguard i żona zawodowca - 2021
Złota dama - 2015
Batman: Przeklęty
Kopalnie króla Salomona - 1985
Mayans M.C - sezon 3
Sandman. Tom 6. Refleksje i przypowieści
Przygoda na rybach - 1997
Nomadland - 2020
Trolle z Troy. Tom 2

Mateusz Kościukiewicz

  • Twarz - 2017

    twarz

    Twarz - 2017;
    - reżyseria: Małgorzata Szumowska;
    - scenariusz: Małgorzata Szumowska, Michał Englert;
    - wybrana obsada: Mateusz Kościukiewicz, Agnieszka Podsiadlik, Małgorzata Gorol, Robert Talarczyk, Roman Gancarczyk, Iwona Bielska, Dariusz Chojnacki, Krzysztof Czeczot;
    - gatunek: dramat.

    Akcja skupia się wokół Jacka, młodego, zbuntowanego chłopaka, który w wyniku ciężkiego wypadku ma zmasakrowaną twarz i jedynym ratunkiem jest skomplikowana operacja przeszczepu wspomnianej twarzy. Po zabiegu chłopak wraca do rodzinnej miejscowości. Na miejscu szybko odkrywa, że już nic nie będzie jak dawniej.
    Przed seansem byłem przekonany, że będzie to film prawdziwej historii. Kolejny film pokazujący sukces medycyny i człowieka. Nie o tym jednak jest ta historia. Szumowska opowiada nam o Twarzy, a raczej o Twarzach. Pierwsza to ta dosłowna, ta, którą mamy od urodzenia, ta, przez którą odbierają nas nasi bliscy. Fizyczna i znana. Po przeszczepie trudną ją posiadać taką samą.

  • Gwiazdy - 2017

    gwiazdy

    Gwiazdy - 2017;
    - reżyseria: Jan Kidawa-Błoński;
    - scenariusz: Jan Kidawa-Błoński, Jacek Kondracki;
    - wybrana obsada: Mateusz Kościukiewicz, Sebastian Fabijański, Karolina Szymczak, Aleksandra Gintrowska, Magdalena Cielecka, Eryk Lubos, Paweł Deląg, Adam Woronowicz, Marian Dziędziel, Robert Talarczyk, Olaf Lubaszenko, Grażyna Torbicka, Tomasz Ziętek;
    - gatunek: sportowy, biograficzny.

    Kiedy zobaczyłem zwiastun tego filmu w kinie to byłem przekonany, że to będzie jedna z pozycji, którą będę chciał obejrzeć na dużym ekranie. Zamiast kina był seans w rodzinnym gronie - jeden z niewielu w ostatnim czasie.
    Film Gwiazdy jest luźno inspirowany życiem Jana Banasia, który był kiedyś jednym z bardziej znanych piłkarzy. Może nie zrobił takiej kariery na jaką zasługiwał, ale z pewnością zapisał się w historii polskiego futbolu. Nie interesuję się piłką nożną, a nazwisko było mi znane - to musi o czymś świadczyć.

  • Najlepszy - 2017

    najlepszy

    Najlepszy - 2017;
    - reżyseria: Łukasz Palkowski;
    - scenariusz: Agatha Dominik, Maciej Karpiński;
    - wybrana obsada: Jakub Gierszał, Arkadiusz Jakubik, Janusz Gajos, Artur Żmijewski, Magdalena Cielecka, Kamila Kamińska, Anna Próchniak, Adam Woronowicz, Mateusz Kościukiewicz;
    - gatunek: dramat, biograficzny, sportowy.

    Ostatnia notka związana z festiwalem w Gdyni.
    Polskie kino biograficzne ma się bardzo dobrze, ale mam odczucie, że powoli zaczyna zjadać własny ogon. Już nie ma potrzeby opowiedzenia dobrej biografii, zaczyna dominować chłodna kalkulacja na osiągnięcie dobrego wyniku finansowego.
    Najlepszy opowiada o Jerzym Górskim (nie znałem wcześniej tego sportowca), który przeszedł drogę z narkotycznego dołka na szczyt sportowych osiągnięć. Zdobył mistrzostwo świata w podwójnym triatlonie. Historia iście hollywodzka.

  • Amok - 2017

    amok

    Amok - 2017;
    - reżyseria: Katarzyna Adamik;
    - scenariusz: Richard Karpala;
    - wybrana obsada: Mateusz Kościukiewicz, Łukasz Simlat, Zofia Wichłacz, Zbigniew Stryj, Jan Peszek;
    - gatunek: kryminał.

    Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.
    W rzece jest znalezione ciało mężczyzny. Pomimo wielu wysiłków przez lata nie udaje się znaleźć sprawcy morderstwa. Przełomem w śledztwie jest anonimowy telefon, w którym rozmówca sugeruje, że sprawcą jest pisarz, który wszystko opisał w niezbyt popularnej książce Amok. Dochodzenie przejmuje inspektor Sokolski, który za wszelką cenę chce zamknąć sprawę. Amok niespecjalnie mi przypadł do gustu. Twórcy mieli genialny materiał w postaci prawdziwej historii, ale kompletnie nie udało się tego przełożyć na język filmu. Amok nie sprawdza się jako kryminał. Gdzieś mamy walkę pomiędzy psychopatycznym pisarzem, a inspektorem, który ma wiele osobistych problemów i jest niewątpliwie ciekawe, ale mocno przerysowane. W tym pojedynku dwóch osobowości gdzieś gubi się istota śledztwa. W finałowych scenach dowiadujemy się, że Bala (autor Amoku) jest skazany, ale niestety nie wynika to z rozwoju fabuły. Tak jakby w pewnym momencie scenarzysta odpuścił wątek kryminalny niepotrzebnie skupiając się na wyobrażeniach obu bohaterów.

  • Bilet na Księżyc - 2013

    bilet na ksiezycBilet na Księżyc
    (reżyseria Jacek Bromski, 2013)

    Polska prowincja, koniec lat sześćdziesiątych - świeży maturzysta Adam (Filip Pławiak) dostaje bilet przydział do wojska. Najbliższe trzy lata ma spędzić na drugim końcu Polski. Starszy brat (Mateusz Kościukiewicz), który wojsko ma już za sobą, postanawia przygotować Adama na nowy rozdział w życiu. Wyruszają w gomułkowską Polskę.. niekoniecznie najkrótszą drogą..
    Bilet na Księżyc to film, który nie ma oszałamiającej fabuły, efektów, aktorstwa... ale ma coś innego.. niesamowity klimat. Polska lat sześćdziesiątych oczami Bromskiego, jest pełna absurdów, patologii, dziwnej polityki, ale przede wszystkim jest krajem ludzi ciekawych. Ludzi, którzy przybierając różne postawy - starają się radzić z codziennością.. nie ma tu moralizatorstwa i szufladkowania.. zwyczajna opowieść, która jest najmocniejszą stroną filmu. Jest sporo anegdot i fajnego humoru, który idealnie się splata z dobrą obsadą (Przybylska, Grabowski, Chyra, Simlat).
    Momentami Bilet na Księżyc przypominał mi Yesterday Piwowarskiego.. podobny klimat, chociaż różne historie..
    Film Bromskiego oceniam na mocne osiem. Coś mnie w nim urzekło. Polecam.

  • W imię... - 2013

    w imieW imię...
    (reżyseria Małgorzata Szumowska, 2013)
    Film Szumowskiej jest dziwny. Rozumiem, że reżyserka chciała podjąć ważny temat, ale tym razem kompletnie jej to nie wyszło. Film opowiada o księdzu (Chyra), który prowadzi ośrodek dla trudnej młodzieży. Częsty kontakt z jednym z podopiecznych (Kościukiewicz) sprawia, że przypomina sobie o własnych problemach, które pchnęły go w kapłaństwo. Wątek mógł być podstawą znakomitego filmu, który mógłby być znakomicie przyjęty na całym świecie, nie tylko na festiwalach... mógł.. opowiedziana historia jest niewciągająca, a forma filmu męcząca.. w taki negatywny sposób. Film nie wywołuje głębszych refleksji ani emocji. Po zakończeniu seansu nic nie czułem.. Film udowodnił tylko jedno.. że samo podjęcie tematu homoseksualizmu i pedofilii w Kościele jest niewystarczające.. potrzeba jeszcze dobrze napisanego scenariusza. Sensu.

  • Bez Wstydu 2011

    bez wstyduBez Wstydu
    (reż. Filip Marczewski, 2011)

    Jakiś czas temu twierdziłem, że przestaję lubić polskie kino, że mnie nudzi i nie bawi.

    Powoli zaczyna się to zmieniać. Ostatnio nasze kino staje się bardziej drapieżn. Poza komediami romantycznymi i niby historycznymi filmami, w których głównymi bohaterami są księża, pojawiają się tytuły, które sięgają po tematy odważne.

    Do takich filmów zaliczyć należy Bez Wstydu. Film opowiada o miłości zakazanej - Miłości między rodzeństwem. Miłości, która nie może się skończyć szczęśliwie. Na szczęście twórcy oszczędzili na ostrego zakończenia, które byłoby zbyt dramatyczne.. film kończy się w sposób subtelny i naturalny.. nie ostatecznie. Bardzo dobrze zagrali aktorzy grający rodzeństwo - Agnieszka Grochowska oraz Mateusz Kościukiewicz.
    Bez Wstydu to też opowieść o małomiastaczkowym braku tolerancji. Mamy tu spór (wojnę) między Romami a skinami, którym przewodzi narzeczony Anny (Grochowska) Andrzej - tej roli Maciej Marczewski.

    Klimat tych sporów przypomina mi Uprowadzenie Agaty, czy w Polsce przez ostatnie 20 lat naprawdę nic się nie zmieniło w tej materii ?

    W filmie zobaczymy też Pawła Królikowskiego (poseł) oraz Annę Próchniak (Irmina), o której pewnie jeszcze usłyszymy.

    Na uznanie zasługuje też muzyka dobrana w filmie.

    Bez Wstydu nie jest nowatorskie i nie jest ważnym głosem w trudnych tematach  (tolerancja i zakazana miłość), ale mimo to warto go obejrzeć.

Back to top