"Ludzie samotni zawsze za dużo mówią"
Szalony Piotruś

iberoamerykanskie

  • Yuli - 2018

    yuli

    Yuli - 2018,
    - reżyseria: Icíar Bollaín;
    - scenariusz: Paul Laverty;
    - wybrana obsada: Carlos Acosta, Santiago Alfonso, Keyvin Martínez, Edlison Manuel Olbera Núñez, Laura De la Uz,
    - kategoria: biograficzny, dramat, iberoamerykańskie.

    Nie spodziewałem się, że z własnej, nieprzymuszonej woli obejrzę film o jednym z najlepszych baletmistrzów. Ja i taniec? A gdzie strzelaniny? Przypadkiem obejrzany zwiastun sprawił, że nabrałem wielkiej ochoty na ten seans. Kuba, bieda, wyraziste postacie i droga to wielkiego sukcesu. Wielki upór, który potrafi przenosić góry. Chyba nie zdradzę wielkiej tajemnicy pisząc, że nie był to tylko upór tancerza, ale przede wszystkim pragnienie jego ojca, który pragnął lepszej przyszłości dla syna. Ten film ogląda się jak piękne pocztówki, które znakomicie niosą niezbyt wyrachowaną fabułę. Poszczególne kadry zachwycają (kolory, światło), a są dodatkowo przeplatane scenami tanecznymi, które również są nośnikami fabuły. Tu taniec nie jest tylko ozdobnikiem - to pełnoprawny składnik filmu, który wywołuje prawdziwe emocje.

  • I twoją matkę też - 2001

    i twoja matke tez

    I twoja matkę też,
    (Y tu mamá también) - 2001;
    - reżyseria: Alfonso Cuarón;
    - scenariusz: Alfonso Cuarón, Carlos Cuarón;
    - wybrana obsada: Maribel Verdú, Gael García Bernal, Diego Luna;
    - gatunek: dramat, romans.

    Największa z moich notatkowych zaległości. Pozycję widziałem kiedyś na studiach - chciałem sobie odświeżyć. 
    Dwóch nastoletnich przyjaciół wyjeżdża ze sporo starszą dziewczyną na wspólne wakacje. Obiecują, że zawiozą ją na pustą, piękną plażę, ale niezbyt dobrze znają drogę. Wspólnie pokonują wiele kilometrów i coraz lepiej się poznają. Obaj pożądają pięknej towarzyszki, a ona umiejętnie manipuluje chłopakami. Dużo palą, rozmawiają, zdobywają seksualne doświadczenia, ale też gorycz zdrady. Przyjaźń chłopaków jest wystawiona na ciężką próbę.
    Obraz Cauron'a może wielu się nie podobać, ale przyznaję, że ma w sobie coś co intryguje. Podczas seansu mnie irytowały niektóre dialogi, nadmiar wulgaryzmów, ale dobrze napisane zakończenie całkowicie zmienia postrzeganie fabuły. Życie jest wycieczką, drogą, a cel... cel często jest o wiele mniej satysfakcjonujący niż droga do jego osiągnięcia.

  • Sól ziemi - 2014

    plakat promujący
    Sól ziemi
    (Le sel de la terre) - 2014;
    - reżyseria: Juliano Ribeiro Salgado, Wim Wenders;
    - scenariusz: David Rosier, Juliano Ribeiro Salgado, Wim Wenders
    - dokumentalny.

    Sebastiao Salgado - czy coś Wam to mówi? Dla mnie to było całkowicie anonimowe nazwisko, ale gdy zobaczyłem niektóre zdjęcia, zwłaszcza z Afryki, zdałem sobie sprawę, że twórczość tego brazylijskiego fotografa jest powszechnie znana. Sebastiao w pierwszym etapie swojej pracy z aparatem skupił się na ukazywaniu świata człowieka. Podczas swojej pracy zwiedził kawał świata i widział największe migracje, ale także ludobójstwa i bezmyślne okrucieństwo współczesnego świata. Wydarzenia te mocno odbiły się na jego "duszy". sprawiło to, że Sebastiao zaczął fotografować przyrodę i ludy pierwotne, które trwają nienaruszone przez tysiące lat.

  • Głosy niewinności - 2004

    glosy niewinnosciGłosy niewinności
    (Voces inocentes) - 2004;
    - reżyseria: Luis Mandoki
    - scenariusz: Oscar Orlando Torres, Luis Mandoki
    - wybrana obsada: Leonor Varela, Carlos Padilla
    - wojenny, dramat.

    W poprzedniej notce przedstawiłem i skrytykowałem film Anioł nad morzem. Teraz kolejna pozycja, ale jakże inna, o świecie widzianym oczami dziecka.
    Lata osiemdziesiąte. Salwador. Trwa wojna pomiędzy siłami rządowymi a partyzantami, strzelaniny są wszędzie, nie ma czegoś takiego jak linia frontu. Obie strony potrzebują żołnierzy, gdy zaczyna brakować dorosłych rozpoczyna się rekrutacja dzieci. Dwunastolatków łatwo nauczyć obsługi karabinu.
    Głównym bohaterem jest Chava, który boi się skończyć dwanaście lat... nie chce opuszczać domu i iść na wojnę. Naiwność i beztroskość dziecka jest brutalnie zestawiona z okrucieństwem wojny. Reżyser nie oszczędza nam brutalnych scen, ukazany świat jest ostry i niebezpieczny, a sytuacja dzieci w pewien sposób beznadziejna. Nie jest ważne, która ze stron wojujących ma rację - obie w wojnę wciągają dzieci.
    Historia opowiedziana w filmie jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. W wielu miejscach na świecie nadal toczą się wojny, w których walczy ponad 300 tysięcy dzieci. Tacy wojownicy są łatwi w manipulacji i tani w utrzymaniu.
    Film może i ma techniczne niedociągnięcia, ale ranga problemu, który porusza jest ważniejsza niż cała reszta.
    Oceniam na dziewięć. Zdecydowanie polecam.
    dziewięć

  • Instrukcji nie załączono - 2013

    instrukcji nie zalaczonoInstrukcji nie załączono
    (No se Aceptan Devoluciones, reżyseria Eugenio Derbez, 2013)
    Valentin (Eugenio Derbez) jest lekkoduchem.. nie ma stałej pracy, dziewczyny, marzeń.. żyje z dnia na dzień.. maksymalnie korzysta z życia.. Valentin jest też tchórzem .. boi się wszystkiego - pająków, wysokości i przede wszystkim odpowiedzialności. Jego życie diametralnie się zmienia gdy jedna z jego kobiet podrzuca mu dziecko i wyjeżdża bez ostrzeżenia ucieka.
    Opieka nad roczną dziewczynką całkowicie zmienia życie.. nabiera niespotykanych wcześniej wartości.
    Film jest mieszanką komedii i dramatu... powiedziałbym, że jest to dobre kino familijne...ale to coś więcej.. jest więcej wzruszenia i głębi.. pozycja pozytywnie mnie zaskoczyła. Początkowe sceny może i nie zachęcają, ale później robi się coraz ciekawiej.

  • Śmieć - 2014

    smiecŚmieć

    (Trash, reżyseria Stephen Daldry, 2014)

    Brazylia, slumsy, wysypisko śmieci, które jest przeszukiwane przez zbieraczy.. taka analogowa segregacja śmieci. Czternastoletni Raphael znajduje wśród śmieci portfel. Niby nic nadzwyczajnego, czasem się zdarza.. ale niedługo na wysypisku znajduje się policja, która szuka tej zguby. Nie muszę dodawać, że w slumsach policja nie ma zbyt wielkiego autorytetu. Chłopak razem z kolegami ukrywa znalezisko, ale po czasie trafia na celownik policji.
    O co chodzi z tym portfelem? Otóż są w nim informacje o korupcji prominentnych osób w mieście. Gra toczy się o wielką stawkę, a życie kilkoro dzieci z dzielnicy nędzy i tak nikogo nie zainteresuje.
    Śmieć to połączenie thrillera z kinem przygodowym. Jego mocną stroną jest brazylijski klimat.. nie ukrywam, że oglądając filmy, które pokazują życie w miastach Brazylii cieszę się, że mieszkam w Polsce.. tu życie ludzkie ma większą wartość.

  • Biutiful - 2010

    biutifulBiutiful
    (reżyseria Alejandro González Iñárritu, 2010)

    Kolejna pozycja wyrzut sumienia. Wielokrotne podejścia, ale przeważnie coś innego było pilniejszego. Na szczęście choroba rządzi się swoimi prawami i udało się nadrobić.
    Jest to opowieść o mężczyźnie (świetny Javier Bardem), który dowiaduje się, że jest umierający. Zostało mu kilka miesięcy. Informacja o chorobie sprawia, że bohaterowi otwierają się oczy na to, w jakim środowisku żyje. Ma dwójkę dzieci, brata, ale tak naprawdę jest bardzo samotną osobą. W ostatnich dniach próbuje zrobić coś dobrego, ale przede wszystkim zabezpieczyć los swoich dzieci.. wie, że ich matka z powodu swojej choroby nie będzie odpowiedzialnym opiekunem.
    Jest to rzecz o umieraniu, ale także o ulotności, beznadziei i smutku współczesnego świata. Ukazana Hiszpania jest na skraju upadku. Nie grozi jej krach, to raczej powolne staczanie się w kierunku... pustki.. nie mogę odnaleźć lepszego słowa.
    Były emocje, ale nie łzy.. może za bardzo jestem przyzwyczajony do takich obrazów.. Chwila refleksji. 
    Rzecz godna polecenia. Oceniam na osiem.

  • Dzikie historie - 2014

    dzikie historieDzikie historie
    (Relatos salvajes, reżyseria Damián Szifrón, 2014)

    Zaczyna się od wielkiego bum.. a potem, a potem napięcie i salwy śmiechu rosną.. Dzikie historie to nowelki filmowe, które łączy absurdalne poczucie humoru i agresja, która może przybierać różne oblicza. W filmie często kończy się śmiercią.. ale nie musi tak być. Pamiętacie twórczość Rolanda Topora? Jeśli jesteście jego fanami to Dzikie historie będą dla Was idealną pozycją. Fani Tarantino też powinni być zadowoleni. Przyznaję, że dawno się tak w kinie nie uśmiałem.. świetny scenariusz i perfekcyjny soundtrack to mocne atuty produkcji. Chcę więcej takiego czarnego humoru. Pytanie do tych, którzy już są po seansie. Która historyjka najbardziej się Wam podobała? Dla mnie mistrzostwem jest scenka na autostradzie.

Back to top