" Nie ma nic gorszego niż mały człowiek obdarzony odrobiną władzy"
Kult - Łukasz Orbitowski

Nowości na stronie

Na rauszu - 2020
Eric Powell - The Goon. Kolekcja tom 5
Lekcja marzeń - 2011
Dlaczego kobiety zabijają - sezon 2
Gnat #1: Dolina, czyli równonoc wiosenna
Bodyguard i żona zawodowca - 2021
Złota dama - 2015
Batman: Przeklęty
Kopalnie króla Salomona - 1985
Mayans M.C - sezon 3
Sandman. Tom 6. Refleksje i przypowieści
Przygoda na rybach - 1997
Nomadland - 2020
Trolle z Troy. Tom 2

Francois Cluzet

  • Wyspa Róży - 2020

    wyspa rozy

    Wyspa Róży,
    (L'incredibile storia dell'isola delle rose) - 2020;
    - reżyseria: Sydney Sibilia;
    - scenariusz: Sydney Sibilia, Francesca Manieri; 
    - wybrana obsada: Elio Germano, Fabrizio Bentivoglio, Tom Wlaschiha, Luca Zingaretti, Matilda De Angelis, François Cluzet;
    - kategoria: Netflix, na faktach, komedia, włoskie/europejskie.

    Włochy, lata sześćdziesiąte dwudziestego wieku
    Giorgio, wynalazca (bez większych sukcesów) ma dość życia w kraju, w którym większość rzeczy jest zabroniona, a pozostałe wymagają stosownego papierka. Chce być wolny i niczym nie ograniczany przez państwo. Postanawia spełnić swoje marzenie budując wyspę, a raczej platformę, u wybrzeży Rimini. Kilkaset metrów poza zasięgiem włoskich wód terytorialnych. Plan niby prosty, w sumie genialny, ale, jak wszystko wykonaniu Giorgio, niezbyt przemyślanych w szczegółach. Razem z przyjaciółmi buduje wymarzoną wyspę, a po czasie chce zarejestrować nowopowstałe państwo w ONZ. Włoskie władze nie mogą dłużej biernie przyglądać się zaistniałeś sytuacji.
    Scenariusz Wyspy Róży luźno opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Sama wyspa faktycznie powstała, i została zniszczona przez armię włoską - cała reszta to filmowa fikcja.

  • Niebo nad Paryżem - 2008

    niebo nad paryzemNiebo nad Paryżem (Paris, reżyseria Cédric Klapisch, 2008)

    Piękny Paryż, czasy współczesne. Ukazane codzienne życie grupy mieszkańców, których wątki gdzieś się przecinają, ale nie to ma największe znaczenie.. przekrój przez wiele pozycji społecznych, ale także postaw względem drugiego człowieka, ale także do filozofii życia... skrajne stanowiska.. brak idealnej postawy.. ale połączenie wątków daje nam kilka recept, które warto brać pod uwagę...
    - ciesz się z tego co masz, bo jutro możesz tego nie mieć
    - korzystaj z życia póki trwa
    - szanuj by być szanowanym
    - poświęcając się pracy nie zapominaj o ludziach
    - jeśli Ci zależy to bądź odważny i działaj
    i najważniejsze - uśmiechaj się do ludzi.. .rozmawiaj

    Film twórcy "Smaku życia" to kolejna francuska pozycja pokazująca, że życie to dar, który najlepiej smakuje gdy potrafimy się nim dzielić. Niedzielny seans z pysznym śniadaniem mega pozytywnie mnie nastroił.
    Niebo oferuje nam również genialną obsadę. Mamy piękne francuskie aktorki (Juliette Binoche, Sabrina Seyvecou, Audrey Marnay) oraz zdolnych, niekoniecznie urodziwych aktorów (Romain Duris, Albert Dupontel, Fabrice Luchini, François Cluzet, Gilles Lellouche).
    Film ma spory bagaż emocjonalny i dobry klimat, którym chce się dzielić - za to właśnie lubię francuskie kino.
    Całość wrażeń oceniam na osiem.
    osiem

    Zwiastun

  • Pożądanie - 2014

    pozadaniePożądanie
    (Une rencontre, reżyseria Lisa Azuelos, 2014)


    To nie jest komedia romantyczna, chociaż niektórzy mogą ten film tak kwalifikować. Nie jest to też romans.. bo to w sumie nie jest.. dramat? Też mi w 100 procentach nie pasuje.. 

    On i Ona (François Cluzet, Sophie Marceau) spotykają się przypadkowo.. oboje dojrzali, z rodzinami, ale już po pierwszym spotkaniu czują, że coś między nimi iskrzy.. jest to pożądanie, zauroczenie, fascynacja. Mają przeświadczenie, że mogliby być razem szczęśliwi.. że wieczność jest dla nich... ale życie inne scenariusze układa.. mają zobowiązania, obietnice, swoje życia. Często w filmach takie pary nie są szczęśliwe w swoich związkach, rozwodzą się i mamy happy end (to są komedie romantyczne). Tutaj tego nie ma... jest pragnienie, ale też strach.. strach, że to jest chwilowe, strach, że może być trwałe.. Oboje nie chcą romansu, zdrady.. ale też nie potrafią o sobie zapomnieć.. nie ten czas, nie to miejsce.  Film mocno mi przypominał oglądane ostatnio Rozmowy z innymi kobietami.. uczucia, które wiszą w powietrzu, ale też nie powinny (a może właśnie powinny?) zostać spełnione.. 

  • Nie mów nikomu 2006

    nie mow nikomuNie mów nikomu

    (Ne le dis ? personne, reżyseria Guillaume Canet, 2006)
    Film na podstawie powieści Harlana Cobena.
    Młode małżeństwo (Francois Cluzet, Marie-Josee Croze) zostaje zaatakowane, kobieta ginie. Następnie akcja przenosi się o osiem lat do przodu. Wdowiec prowadzi spokojne życie pediatry dopóki przeszłość o sobie nie przypomina. Nagle policja zaczyna traktować naszego bohatera jak podejrzanego, odzywają się też jakieś podejrzane osoby i wypytują o jego zmarłą żonę. Bardzo ciekawy, chwytliwy pomysł na akcję. Szkoda tylko, że reżyser nie zastosował większej dynamiki w filmie.. stanowczo za dużo dłużyzn. Bez efektu wow.
    Oceniam na siedem.

  • Nietykalni

    nietykalniNietykalni
    (2011, reżyseria Olivier Nakache, Eric Toledano) to kolejny film, który udowadnia, iź francuzi potrafią robić porządne kino.

    Fabuła filmu oparta jest na historii prawdziwej.  Opowiada o przyjaźni sparaliżowanego bogacza i jego opiekuna. Niby nic nadzwyczajnego, ale należy dodać, że opiekun jest imigrantem, który dopiero wyszedł z więzienia, a pracę dostaje całkiem przypadkowo.

    Wielkie emocje, nieuleczalna choroba oraz podział społeczeństwa francuskiego zostały zgrabnie ubrane w delikatną nutę komedii.

     

    Momentami film mi przypominał amerykańską produkcję "Choć goni nas czas".

    Nietykalnych zdecydowanie polecam.

    Oceniam na dziesięć.

Back to top