"Uwielbiam zapach napalmu o poranku."
Czas Apokalipsy

sztuka plakaniaSztuka płakania
(Kunsten at græde i kor, reżyseria Peter Schonau Fog, 2006)

Przejmujący film o dramacie, który odbywa się w czterech ścianach. Despotyczny ojciec (Jesper Asholt) szantażuje rodzinę groźbą samobójstwa. Pławi się w swoim bólu i płaczu. Jedynym pocieszeniem są dla niego nocne wizyty nieletniej córki, która nie może spać słysząc szlochającego ojca. Matka doskonale wie co się w domu dzieje, ale od czego są środki nasenne? Gdy w końcu ojciec znika na jakiś czas, zmęczona rodzina znów może być szczęśliwa.. ale przecież wróci...
Film jest mocny i niesamowicie sugestywny. Ponoć historia oparta jest na faktach, ale to nie ma najmniejszego znaczenia. Setki podobnych historii zdarza się cały czas, tuż obok nas.
Sztuka płakania to film gorzki, ostry i otwarcie mówiący o istniejących patologiach. I nie chodzi tylko o pedofilię. Lubię w kinie skandynawskim tą surowość, chłód i bezpośredniość.

Oceniam na mocne dziewięć.

 

9

Zwiastun

Komentarze

Back to top