"Nigdy nie byłem miły… ale postaram się być uroczy"

  • Kwiat wiśni i czerwona fasola - 2015

    kwiat wisni i czerwona fasola

    Kwiat wiśni i czerwona fasola,
    (An) - - 2015;
    - reżyseria: Naomi Kawase;
    - scenariusz: Naomi Kawase;
    - wybrana obsada: Kirin Kiki, Masatoshi Nagase, Kyara Uchida;
    - gatunek: dramat.

    Rzadko ostatnio sięgam po kino azjatyckie.. to jest jedna z tych rzeczy, którą chciałbym delikatnie zmienić.. ale nie o planach dzisiaj.
    Santuro prowadzi mały punkt sprzedaży dorayaki. Interes nie idzie zbyt rewelacyjnie, ale mężczyzna z pokorą wykonuje swoje obowiązki. Pewnego dnia pojawia się u niego staruszka Tokue z prośbą o przyjęcie do pracy. Santuro początkowo odmawia, ale po czasie zmienia zdanie. Tokue, pomimo zdeformowanych rąk oraz sędziwego wieku, pokazuje Santuro jak przyrządza się prawdziwe dorayaki. Przepis może i jest prosty, ale wykonanie wymaga cierpliwości, spokoju, ale przede wszystkim sporej ilości pracy. Nowe dorayaki sprzedają się fenomenalnie, a pomiędzy ich twórcami zawiązuje się nić przyjaźni.

     

  • Brother - 2000

    brother

    Brother - 2000;
    - reżyseria: Takeshi Kitano; 
    - scenariusz: Takeshi Kitano; 
    - wybrana obsada: Takeshi Kitano, Omar Epps, Claude Maki; 
    - gatunek: gangsterski.

    Seans Ghost in the Shell przypomniał mi o Takeshi Kitano. Kiedyś lubiłem jego dorobek - uznałem,że to dobry moment by sobie co nieco przypomnieć z twórczości tego japońskiego reżysera. Na pierwszy ogień poszedł Brother.
    Yamamoto zabójca japońskiej mafii przenosi się do Los Angeles gdzie mieszka jego brat. Na miejscu postanawia przejąć narkotykowy biznes. Jest bezwzględny, ale także bardzo skuteczny. Japońska mafia słynie przecież z bezkompromisowości. Problemy zaczynają się wtedy gdy Yamamoto na swojej drodze spotyka włoską mafię. Kunszt zabójcy Yakuzy musi ulec wobec materiałów wybuchowych Włochów.

     

  • Pożegnania - 2008

    plakat do filmuPożegnania (Okuribito, reżyseria Yôjirô Takita, 2008)

    Rzadko sięgam po kino japońskie.. doceniam, ale nie zawsze potrafię odnaleźć się w kontekście kulturowym.. nie wszystko rozumiem.. zdarzają się jednak filmy japońskie, które posiadają uniwersalne przesłanie, które jest stylistycznie przyswajalne przez europejskiego widza..
    Daigo (Masahiro Motoki) mieszka w Tokio - jest wiolonczelistą, który traci pracę i nie ma perspektyw na nową. Postanawia z żoną (Ryôko Hirosue) wrócić do rodzinnego miasteczka i tam spróbować poszukać nowej pracy. Przypadek sprawia, że zatrudnia się z zakładzie pogrzebowym oferującym tradycyjną ceremonię przejścia. Początkowo praca nie wydaje się atrakcyjna, ale z czasem Daigo odkrywa w niej piękno i satysfakcję. Stara się być jak najlepszym w tym co robi.. jego skupienie i profesjonalizm są doceniane przez żałobników, ale najbliżsi nie rozumieją dlaczego chce pracować w tym zawodzie.
    Obraz Takity urzekł mnie swoim klimatem... przypomniał, że śmierć, tak samo jak narodziny, jest nieodłącznym elementem naszej obecności na ziemi. W jej obliczu należy zachować pokorę, szacunek i przede wszystkim zapomnieć o dawnych urazach. Mocną stroną filmu jest muzyka, która idealnie oddaje nastroje bohaterów.
    Pożegnania w 2009 roku zdobyły Oscara.
    Oceniam na dziewięć. Wzruszyłem się.
    dziewięć

     

  • Jak ojciec i syn - 2013

    plakat do filmuJak ojciec i syn (Soshite Chichi ni Naru, reżyseria Hirokazu Koreeda, 2013)

    Dwie rodziny. Czasy obecne. Jedna żyjąca skromnie, niemal z dnia na dzień. Mieszka w małym wielopokoleniowym mieszkaniu. Druga zamożna, z olbrzymim metrażem. Głowa rodziny świetnie zarabia, ale też rzadko w domu bywa. Przypadek sprawia, że ich losy się krzyżują. Okazuje się, że ich sześcioletnie dzieci zostały tuż po narodzinach podmienione w szpitalu. Pojawia się problem czy dzieci powinny być z biologicznymi rodzicami czy też zaakceptować fakt zamiany? Na to się nakłada jeszcze skrajnie różna filozofia dotycząca wychowywania dzieci. Rozwijać zapewniając lepszy start, czy też może pozwolić cieszyć się dzieciństwem. Jaka jest rola rodziny w współczesnym japońskim społeczeństwie? Do czego dążyć? Jakie powinny być priorytety? Czym jest szczęście? Lepiej mieć nieobecnego ojca, który dobrze zarabia, czy też ojca, który zawsze znajdzie czas na zabawę bo nie ma stałej pracy? Jaka jest rola matki w patriarchalnym społeczeństwie? Nie dostajemy jednoznacznych odpowiedzi.. każdy sam musi to odkryć.. dojrzeć do pewnych decyzji i wartości. Wiele pytań niewypowiedzianych "wisi w powietrzu" tworząc kameralny klimat produkcji.
    Na tytuł trafiłem przypadkiem. Nie jestem wielkim fanem kina japońskiego, ale ten film szczerze mogę polecić. Znakomita, refleksyjna pozycja.
    Oceniam na mocne dziewięć

    dziewięć